من آزمودم مدتی بی تو ندارم لذتی

عار آید آن استاره را کو تافت بر کیوان تو

ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو

بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو

کی عمر را لذت بود بی ملح بی پایان تو

رفتم سفر بازآمدم ز آخر به آغاز آمدم

در خواب دید این پیل جان صحرای هندستان تو