مانده ام ای جواهری بر طرف دکان تو

نیست مرا ز جسم و جان در ره عشق تو نشان

ز آنک نغول می روم در طلب نشان تو

بنده بدید جوهرت لنگ شده ست بر درت

شاد شود دل و جگر چون بگشایی آن کمر

بازگشا تو خوش قبا آن کمر از میان تو

تا نظری به جان کنی جان مرا چو کان کنی