تا نظری به جان کنی جان مرا چو کان کنی

مانده ام ای جواهری بر طرف دکان تو

شاد شود دل و جگر چون بگشایی آن کمر

بازگشا تو خوش قبا آن کمر از میان تو

در تبریز شمس دین نقد رسم به کان تو