دل می نرود سوی دگران

سایه گه ما موی خوش تو

سجده گه ما خاک در تو

جولانگه ما کوی خوش تو

چون رفته بود سوی خوش تو

ور دل برود سوی دگران

او را بکشد اوی خوش تو