ور دل برود سوی دگران

جولانگه ما کوی خوش تو

دل می نرود سوی دگران

چون رفته بود سوی خوش تو

او را بکشد اوی خوش تو

ای مستی ما از هستی تو

غوطه گه ما جوی خوش تو