چو زمین بوس می کند پی تو جان آسمان

دو ده مختصر بود دو جهان در جهان تو

همه روز آفتاب اگر ز ضیا تیغ می زند

به کم از ذره می شود ز نهیب سنان تو

به چه پر برپرد زمین به سوی آسمان تو

بنشیند شکسته پر سوی تو می کند نظر

که همین جاش می رسد مدد ارمغان تو