بهانه چه داری تو از مهر من

اگر بر نهی پیل باید دویست

به تو داد خواهد همی دخترم

نگه کن بروی و سر و افسرم

بپیچی ز بالا و از چهر من

که تا من ترا دیده ام برده ام

خروشان و جوشان و آزرده ام