خروشان و جوشان و آزرده ام

بهانه چه داری تو از مهر من

بپیچی ز بالا و از چهر من

که تا من ترا دیده ام برده ام

همی روز روشن نبینم ز درد

برآنم که خورشید شد لاجورد

کنون هفت سال ست تا مهر من