که تا من ترا دیده ام برده ام

نگه کن بروی و سر و افسرم

بهانه چه داری تو از مهر من

بپیچی ز بالا و از چهر من

خروشان و جوشان و آزرده ام

همی روز روشن نبینم ز درد

برآنم که خورشید شد لاجورد