زین خنب های تلخ و خوش گر چاشنی داری بچش

و افسردگان بی مزه در کارها آویخته

بنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوش

بنشسته زاغ دیده کش بر هر کجا آویخته

ترک هوا خوشتر بود یا در هوا آویخته

عمری دل من در غمش آواره شد می جستمش

دیدم دل بیچاره را خوش در خدا آویخته