ترک هوا خوشتر بود یا در هوا آویخته

بنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوش

بنشسته زاغ دیده کش بر هر کجا آویخته

زین خنب های تلخ و خوش گر چاشنی داری بچش

عمری دل من در غمش آواره شد می جستمش

دیدم دل بیچاره را خوش در خدا آویخته

بر دار دنیا ای فتی گر ایمنی برخیز تا