درخت خشک خندان شد سترون گشت زاینده

چه جای ما که ما مردیم زیر پای عشق او

غلط گفتم کجا میرد کسی کو شد بدو زنده

خیال شه خرامان شد کلوخ و سنگ باجان شد

خیالش چون چنین باشد جمالش بین که چون باشد

جمالش می نماید در خیال نانماینده

خیالش نور خورشیدی که اندر جان ها افتد