از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه

ای چشم چمن می بین وی گوش سخن می چین

بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه

امروز می باقی بی صرفه ده ای ساقی

پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود

خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه

من باز شکارم جان دربند مدارم جان