من دانه افلاکم یک چند در این خاکم

زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه

قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد

رو با دگری می گو من نشنوم افسانه

چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه

تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی

یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه