زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه

پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود

خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه

من باز شکارم جان دربند مدارم جان

قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد

رو با دگری می گو من نشنوم افسانه

من دانه افلاکم یک چند در این خاکم