رو با دگری می گو من نشنوم افسانه

من باز شکارم جان دربند مدارم جان

زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه

قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد

من دانه افلاکم یک چند در این خاکم

چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه

تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی