چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه

قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد

رو با دگری می گو من نشنوم افسانه

من دانه افلاکم یک چند در این خاکم

تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی

یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه

ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق