ده بر دهن او زن تا کم کند افسانه

در دولت سلطانی گر یاوه شود جانی

یک جان چه محل دارد در خدمت جانانه

گر جان بداندیشت گوید بد شه پیشت

یک دانه به یک بستان بیع است بده بستان

و آن گاه چو سرمستان می گو که زهی دانه

شاهی نگری خندان چون ماه و دو صد چندان