یک دانه به یک بستان بیع است بده بستان

یک جان چه محل دارد در خدمت جانانه

گر جان بداندیشت گوید بد شه پیشت

ده بر دهن او زن تا کم کند افسانه

و آن گاه چو سرمستان می گو که زهی دانه

شاهی نگری خندان چون ماه و دو صد چندان

بی ناز خوشاوندان بی زحمت بیگانه