شاهی نگری خندان چون ماه و دو صد چندان

ده بر دهن او زن تا کم کند افسانه

یک دانه به یک بستان بیع است بده بستان

و آن گاه چو سرمستان می گو که زهی دانه

بی ناز خوشاوندان بی زحمت بیگانه

شمس الحق تبریزی آن کو به تو بازآید

آن باز بود عرشی بر عرش کند لانه