صبحی که همی راند خیال تو سواره

و آن در که نمی گویم در سینه گشاده

تا پرده برانداخت جمال تو نهانی

دل در سر ساقی شد و سر در سر باده

جان های مقدس عدد ریگ پیاده

و آن ها که به تسبیح بر افلاک بنامند

تسبیح گسستند و گرو کرده سجاده