تسبیح گسستند و گرو کرده سجاده

صبحی که همی راند خیال تو سواره

جان های مقدس عدد ریگ پیاده

و آن ها که به تسبیح بر افلاک بنامند

جان طاقت رخسار تو بی پرده ندارد

وز هر چه بگوییم جمال تو زیاده

چون اشتر مست است مرا جان ز پی تو