مگذار خدایان طبیعت به میانه

کی سرد شود عشق ز آواز ملامت

هرگز نرمد شیر ز فریاد زنانه

پر کن تو یکی رطل ز می های خدایی

اول بده آن رطل بدان نفس محدث

تا ناطقه اش هیچ نگوید ز فسانه

چون بند شود نطق یکی سیل درآید