اول بده آن رطل بدان نفس محدث

هرگز نرمد شیر ز فریاد زنانه

پر کن تو یکی رطل ز می های خدایی

مگذار خدایان طبیعت به میانه

تا ناطقه اش هیچ نگوید ز فسانه

چون بند شود نطق یکی سیل درآید

کز کون و مکان هیچ نبینی تو نشانه