تا ناطقه اش هیچ نگوید ز فسانه

پر کن تو یکی رطل ز می های خدایی

مگذار خدایان طبیعت به میانه

اول بده آن رطل بدان نفس محدث

چون بند شود نطق یکی سیل درآید

کز کون و مکان هیچ نبینی تو نشانه

شمس الحق تبریز چه آتش که برافروخت