گهی چون چاره غم ها را بسوزی

گهی آیی نشینی بر کناره

گهی از دور دور استاده باشی

که من مرد غریبم در نظاره

گهی گویی که این غم را چه چاره

تو پاره می کنی و هم بدوزی

که دل آن به که باشد پاره پاره