تو پاره می کنی و هم بدوزی

که من مرد غریبم در نظاره

گهی چون چاره غم ها را بسوزی

گهی گویی که این غم را چه چاره

که دل آن به که باشد پاره پاره

گهی دل را بگریانم چو طفلان

مرا گویی بجنبان گاهواره