همچو مادر بر بچه لرزیم بر ایمان خویش

و آن دگر خاموش کرده زیر زیر ایشان شده

چشم بر ره داشت پوینده قراضه می بچید

آن قراضه چین ره را بین کنون در کان شده

از چه لرزد آن ظریف سر به سر ایمان شده

همچو ماهی می گدازی در غم سرلشکری

بینمت چون آفتابی بی حشم سلطان شده