عالم از سرکشی آن مه سرگشته شدند

یک سقایی حجری سینه سبکسارش ده

گمرهش کن که ره راست نداند سوی شهر

پس قلاوز کژ بیهده رفتارش ده

مدتی گردش این گنبد دوارش ده

کو صیادی که همی کرد دل ما را پار

زو ببر سنگ دلی و دل پیرارش ده