دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری

ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

دل رفته ما پی دل چون بی دلان دویده

تا شحنه فراقت دستان دل بریده

از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده

نی را ز ناله من در جان شکر دمیده