زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترم

هر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده

شیر پراکنده ام زخم تو را بنده ام

بی تو اگر زنده ام جز به سگانم مده

بی همگان خوشترم با همگانم مده

خسرو تبریزیان شمس حق روحیان

پر شده از تو دهان زخم زبانم مده