تا کس نپندارد که تو بی ارمغانی می روی

ای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای او

از مدرسه اسمای او اندر معانی می روی

ای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بو

کو سایه منصور حق تا فاش فرماید سبق

کز مستعینی می رهی در مستعانی می روی

شب کاروان ها زین جهان بر می رود تا آسمان