کز مستعینی می رهی در مستعانی می روی

ای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بو

تا کس نپندارد که تو بی ارمغانی می روی

کو سایه منصور حق تا فاش فرماید سبق

شب کاروان ها زین جهان بر می رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود صد کاروانی می روی

ای آفتاب آن جهان در ذره ای چونی نهان