می ران فرس در دین فقط ور اسب تو گردد سقط

هر لحظه درویش را قربت دهم بی چله ای

چشمه شکر جوشان کنم اندر دل تنگ نیی

اندیشه های خوش نهم اندر دماغ و کله ای

بر جای اسب لاغری هر سو بیابی گله ای

خاموش باش و لا مگو جز آن که حق بخشد مجو

جوشان ز حلوای رضا بر جمره چون پاتیله ای