بر جای اسب لاغری هر سو بیابی گله ای

چشمه شکر جوشان کنم اندر دل تنگ نیی

اندیشه های خوش نهم اندر دماغ و کله ای

می ران فرس در دین فقط ور اسب تو گردد سقط

خاموش باش و لا مگو جز آن که حق بخشد مجو

جوشان ز حلوای رضا بر جمره چون پاتیله ای

تبریز شد خلد برین از عکس روی شمس دین