شب تا سحرگه چنگ ها ماه تو را حنانه ای

یک عشرتی افراشتی صد تخم فتنه کاشتی

در شهر ما نگذاشتی یک عاقلی فرزانه ای

اندیشه و فرهنگ ها دارد ز عشقت رنگ ها

عقل و جنون آمیخته صد نعل در ره ریخته

در جعد تو آویخته اندیشه همچون شانه ای

ای چشم تو چون نرگسی شد خواب در چشمم خسی