عقل و جنون آمیخته صد نعل در ره ریخته

در شهر ما نگذاشتی یک عاقلی فرزانه ای

اندیشه و فرهنگ ها دارد ز عشقت رنگ ها

شب تا سحرگه چنگ ها ماه تو را حنانه ای

در جعد تو آویخته اندیشه همچون شانه ای

ای چشم تو چون نرگسی شد خواب در چشمم خسی

بیدار می بینم بسی لیک از پی دانگانه ای