اسرار آن گنج جهان با تو بگویم در نهان

مرجان و یاقوت من او بر رغم هر بدکاره ای

در صورت آب خوشی ماهی چو برج آتشی

در سینه دلبر دلی چون مرمری چون خاره ای

تو مهلتم ده تا که من با خویش آیم پاره ای

روزی ز عکس روی او بردم سبوی تا جوی او

دیدم ز عکس نور او در آب جو استاره ای