بنما که بینم دولتی بس جاودان را ساعتی

تن چون کمانم دل چو زه ای جان کمان بر چرخ نه

سوی فراز چرخ نه آن نردبان را ساعتی

پیر از غمت هر جا فتی زان پیش کید آفتی

ای از کفت دریا نمی محروم کردی محرمی

در خواب کن جانا دمی مر پاسبان را ساعتی

عشقت می بی چون دهد در می همه افیون نهد