چون ساغری پرداختم جامه حیا انداختم

بر تشنگان و خاکیان در عالم غداره ای

ای ساحر و ای ذوفنون ای مایه پنجه جنون

هنگام کار آمد کنون ما هر یکی آن کاره ای

عشقی عجب می باختم با غره غراره ای

افلاکیان بر آسمان زان بوی باده سرگران

ماه مرا سجده کنان سرمست هر فراره ای