بر تشنگان و خاکیان در عالم غداره ای

ای ساقی شیرین صلا جان علی و بوالعلا

بر کف بنه ساغر هلا بر رغم هر غم باره ای

چون آفتاب آسمان می گرد و جوهر می فشان

ای ساحر و ای ذوفنون ای مایه پنجه جنون

هنگام کار آمد کنون ما هر یکی آن کاره ای

چون ساغری پرداختم جامه حیا انداختم