ای ساحر و ای ذوفنون ای مایه پنجه جنون

بر کف بنه ساغر هلا بر رغم هر غم باره ای

چون آفتاب آسمان می گرد و جوهر می فشان

بر تشنگان و خاکیان در عالم غداره ای

هنگام کار آمد کنون ما هر یکی آن کاره ای

چون ساغری پرداختم جامه حیا انداختم

عشقی عجب می باختم با غره غراره ای