مستی چو کشتی و عمد هر لحظه کژمژ می شود

سلطان مستی می رسد با لشکر جراره ای

خیمه معیشت برکنی آتش به خیمه درزنی

گر از سر بامی کنی در سابقان نظاره ای

بر موج ها بر می زند در قلزمی زخاره ای

می گویم ای صاحب عمل و ای رسته جانت از علل

چون رستی از حبس اجل بی روزن و درساره ای