گفتا مرا شاه جهان درداد یک ساغر نهان

چون رستی از حبس اجل بی روزن و درساره ای

زین عالم تلخ و ترش زین چرخ پیر طفل کش

هم قصه گو و هم خمش هم بنده هم اماره ای

خود را بدیدم ناگهان در شهر جان سیاره ای

پنهان بود بر مرد و زن در رفتن و در آمدن

راه جهان ممتحن از غیرت ستاره ای