چون معبرم خیره نگر نی رخنه پیدا و نه در

خود را بدیدم ناگهان در شهر جان سیاره ای

پنهان بود بر مرد و زن در رفتن و در آمدن

راه جهان ممتحن از غیرت ستاره ای

چون چشمه ای برکرده سر بی معدنی از خاره ای

ای چاشنی شکران درده همان رطل گران

شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای