شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای

چون معبرم خیره نگر نی رخنه پیدا و نه در

چون چشمه ای برکرده سر بی معدنی از خاره ای

ای چاشنی شکران درده همان رطل گران

ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان

ای خاک را روزی رسان مقصود هر آواره ای

زان باده همچون عسس ایمن کن هر دزد و خس