ای خاک را روزی رسان مقصود هر آواره ای

ای چاشنی شکران درده همان رطل گران

شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای

ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان

زان باده همچون عسس ایمن کن هر دزد و خس

سجده کنانند این نفس هر فکر دل افشاره ای

ای جام راح روح جو آسایش مجروح جو