ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان

چون چشمه ای برکرده سر بی معدنی از خاره ای

ای چاشنی شکران درده همان رطل گران

شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای

ای خاک را روزی رسان مقصود هر آواره ای

زان باده همچون عسس ایمن کن هر دزد و خس

سجده کنانند این نفس هر فکر دل افشاره ای