چون چشمه ای برکرده سر بی معدنی از خاره ای

پنهان بود بر مرد و زن در رفتن و در آمدن

راه جهان ممتحن از غیرت ستاره ای

چون معبرم خیره نگر نی رخنه پیدا و نه در

ای چاشنی شکران درده همان رطل گران

شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای

ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان