زان باده همچون عسس ایمن کن هر دزد و خس

شیرم بده چون مادران بیرون کش از گهواره ای

ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان

ای خاک را روزی رسان مقصود هر آواره ای

سجده کنانند این نفس هر فکر دل افشاره ای

ای جام راح روح جو آسایش مجروح جو

ای ساقی خورشیدرو خون ریز هر استاره ای